வியாழன், மே 18, 2017

வெற்றி தொட்டு விடும் தூரம் தான்







வெற்றி தொட்டு விடும் தூரம் தான் 


என்னை பற்றி நான் இந்த பெயரில் ஒரு கட்டுரை மனசு தளத்திற்காக வேண்டும் என்று நண்பர் குமார் கேட்டதும் என்னை பற்றி நானே எப்படி சொல்றது என்று ..................இழுக்க ஆரம்பித்தேன்.அதுக்காக இன்னொருத்தரை விட்டா சொல்ல வைப்பாய்  என்று மனசாட்சி மீம்ஸ் கிரியேட் பண்ணி கிண்டலடிக்கவே, என்னை பற்றி நானே இங்கே. https://vayalaan.blogspot.com/2017/03/11.html

டிகர் தம்பி ராமையா ஒரு வார இதழுக்கு அளித்த பேட்டியில் இப்படி சொல்லியிருந்தார். கடவுள் தனது காலை என் கழுத்தில் மிதித்து கஷ்டங்களிலிருந்து நான் வெளியேற முடியாத படி செய்திருந்தார். அவரே  கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்தி கொள்ள நினைத்து காலை எடுத்த நொடியொன்றில்  நான் அவரிடமிருந்து விடுபட்டு துள்ளி எழுந்து முன்னுக்கு வந்து விட்டேன் .

இதை எதற்காக இங்கே சொல்கிறேன்?  தன்னை நிலை நிறுத்தி கொள்ள வாழ்க்கையில் போராடும்  எல்லா மனிதரும் இந்த நிலையை கடந்து தான் வர வேண்டும்.  கடவுள் ஆசுவாசப்படுத்தி கொள்வதற்காக காலை எடுத்து கொள்கிறாரா ?  பரிதாபப்பட்டு பொழச்சி போனு விட்டுடராரா  என்பது அவருக்கு மட்டுமே தெரியும். இப்படியான நிலையில் நானும் சிக்கியிருக்கிறேன். மீண்டிருக்கிறேன். மீண்டும் நானே சென்று கழுத்தை கொடுத்துமிருக்கிறேன். இப்படியான என் வாழ்க்கை போராட்டத்தில் ஒரு அத்தியாயத்தை மட்டும் இங்கே பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

1991 ஆம் வருடம்.வேலைக்கு சென்று கொண்டிருந்து விட்டு திடீரென்று வேலை இல்லாமல் வீட்டிலிருப்பதை விட கொடுமை வேறேதுனா இருக்கிறதா நினைக்கின்றீர்களா? ஒரு வாரம் சாப்பிடாமலிருந்து விட்டு சாப்பிட ஆரம்பிக்கையில் தட்டை பிடுங்கி வைத்து கொள்வதற்கு நிகரானது இது. எனக்கும் இக் கொடுமை நிகழ்ந்திருக்கிறது.

"என்ன சார் டிகிரி வரைக்கும் படிச்சுருக்கீங்க. இந்த வேலைக்கு வரேன்னு சொல்றீங்களே" அந்த கம்பெனியில் வேலை கேட்டு சென்றிருக்கையில் தான்  என்னிடம் அந்த கம்பெனியின் மேலாளரும், பெண் கேஷியரும் கேட்ட கேள்வி இது.

அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வது? யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.  மனசுக்குள் பிளாஷ் பேக் ஓட ஆரம்பித்தது. சூப்பர்வைசராக நல்ல பொறுப்பில் இருந்து விட்டு முதலாளியின் உறவினர்களின்  டார்ச்சர் காரணமாக தடாலடியாக அந்த வேலையை விட்டு விட்டு நான்வேறு வேலை தேட வேண்டியதாயிற்று.

தம்பி, தங்கை, நான் மூவருமே வேலைக்கு சென்றால் மட்டுமே  குடும்பம் கடன் ஏதுமின்றி பயணிக்கும். ஒருவர் வேலையிலிருந்து நின்று விட்டாலும் குடும்ப பட்ஜெட்டில் துண்டு விழுந்து விடும். இப்படியான சூழலில் பஸ் காசு  கூட  நான் தம்பி தங்கையிடம்  வாங்கி கொண்டு வெளியில் செல்லும் நிலையில் தான் இருந்தேன்.

எல்லா அப்பாவிடமிருந்து கிடைக்கும் அதே சொல் எனக்கும் என் அப்பாவிடமிருந்து கிடைத்தது. தண்டச்சோறு. தம்பி  தங்கை அம்மா எனக்காக  "இது வரைக்கும் உழைச்சு கொடுத்தான் இல்லியா . இப்ப ஒரு ரெண்டுமாசம் வேலையில்லாம இருக்கிறப்ப நாம தானே அவனை  பார்த்துக்கணும்" அப்பாவிடம் விவாதம் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். ஆனாலும் அப்பா எம் மகன்  நாசர் போல் தான் நடந்து கொண்டார். (ஒரு வகையில் அவர் அப்படி நடந்து கொண்டது சரியே. ஏனெனில் என் திறமை பற்றி நான் அறிந்து கொள்ள அவர் ஏற்படுத்தி கொடுத்த வாய்ப்பு இது).ஆகவே விடாப்பிடியாய் ஒரு நாள் காலை வீட்டிலிருந்து வெளியேறினேன். 

இன்று தேடி போகும் வேலை கிடைத்தால் மட்டுமே வீட்டுக்கு வருவது. இல்லை வராமலே இருந்து விடுவது என்ற முடிவுடன் கிளம்பியவனுக்கு நாளிதழில் ஸ்க்ரீன் பிரிண்ட்டிங்  கம்பெனியில் ஆபீஸ் பியூன் வேலைக்கு ஆள் தேவை என்ற விளம்பரம் கண்ணில் பட்டது.  
இந்த வேலையை பற்றி கொள்ள வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் அந்த ஸ்க்ரீன் பிரிண்டிங்  கம்பெனிக்கு சென்றேன். முதலாளி விவரங்கள் கேட்டு விட்டு அப்ளிகேஷன் எழுதி தர சொல்லி அப்போதே வேலையில் சேர்ந்து கொள்ள சொல்லி விட்டார். சம்பளம் 400 ரூபாய். என் முந்தைய கம்பெனி வேலையை பற்றி  தெரிந்து கொண்ட மேனேஜரும் கேஷியரும்  கேட்ட கேள்வி தான் மேலே நான் குறிப்பிட்டது. அவர்களுக்கு நான் கொடுத்த பதில்.

"எனக்கு ஒண்ணாந்தேதி சம்பளம் வேண்டும். அதற்கு எந்த வேலையாக இருந்தால் என்ன ? நியாயமான வேலையானு மட்டும் பார்த்தால் போதும் " இப்படி சொல்லிய படி கையெழுத்திட்டு என் பணியை ஆரம்பித்தேன்.

அப்பாடா இன்னிக்கு நாம வீட்டுக்கு நிம்மதியா போயிடலாம் என்று பெருமூச்சு விட்ட போது, அவ்வளவு சீக்கிரம் நீ நிம்மதியா இருந்திட முடியுமா என்று கேட்டது காலம். அதுவும் அன்றைய தினம் சாப்பாட்டு நேரத்திலேயே என் நிம்மதி தொலைந்து போனது.வேலைக்கு சேர்ந்த மூன்று மணி நேரத்திலேயே பழக்கமாகி விட்ட அந்த கம்பெனி ஸ்டாப் ஒருவர் இப்படி சொன்னார். 

"இங்க ஒண்ணாம் தேதிலாம் சம்பளம் கிடையாது. கலெக்சன் வரதை பொறுத்து தான் சம்பளம் தருவாங்க. அநேகமா சீனியர் நாங்க எல்லாரும் சம்பளம் வாங்கிய பின்னாடி, நீ சம்பளம் வாங்கறதுக்கு 20 தேதி ஆகிடும்னு நினைக்கிறேன்" இப்படி  அவர்  சொன்ன போது இது என்னடா புது சோதனை என்று தான் தோன்றியது.  கொடுமை கொடுமைனு கோவிலுக்கு போனா அங்க ஒரு கொடுமை ஆடிட்டு இருந்துச்சாம்னு சொல்வார்கள். அது போல் தான் இருந்தது. மேனேஜர் மற்றும் கேஷியரும் அதையே உறுதிப்படுத்தினார்கள். கூடவே "நீ வாங்கிக்கிட்டதுக்குப்புறம் தான் நாங்கலாம்  வாங்கிப்போம். கவலைப்படாதே" என்றார்கள். 

அப்பா இதை ஒப்பு கொள்வார் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை. ஆகவே ஒரு ஐடியா செய்தேன். அதை ஆரம்ப நாளிலே சொல்ல முடியாது. நம்மை இங்கே நிரூபித்த பின் தான் நம் பேச்சுக்கு மதிப்பிற்கும் என்பதால் அமைதி காத்தேன். வீட்டில் வேலை கிடைத்து விட்டதை சொல்லி அம்மா தம்பி தங்கையை உற்சாகப்படுத்தி விட்டாலும் சம்பள பிரச்னையை சொல்லாமல் உள்ளூர  பயத்துடன் வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்தேன்.

எனக்கான வேலைகள் காலை வந்தவுடன் ஷட்டர் திறந்து ஆபீஸ் கூட்டி  டேபிள் துடைத்து வைத்து டீ காபி வாங்கி வந்து கொடுத்து அவர்கள் அனுப்பும் இடங்களுக்கு போய் வர வேண்டும். எனக்கான இடம் அலுவலக அறைக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு சேர் . (சாலையை ஒட்டியுள்ள அலுவலக வாசல் அது). முதலாளி சொன்னார். "சரவணன் அங்க தான் உன் சேர். அங்க தான்  உட்காரணும் . பெல் அடிச்சு கூப்பிட்டா உடனே வரணும்." என்றார். சூப்பர்வைசராக இருந்த போது வாட்ச்மன்க்கு இந்த வார்தைகளை நான் சொன்னது என் நினைவுக்குள் வந்து சென்றது. சரி என்று மௌனமாய் தலையாட்டினேன். 


ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருந்தது. கஷ்டம் என்றால் உள்ளே வேலை செய்யும் ஆட்கள் கிடைச்சாண்டா ஒரு அடிமை என்பது போல்  கொஞ்சம் வேலை வாங்கினார்கள். கூடவே கிண்டல்கள் அதட்டல்கள் வேறு.  அனைத்தையும் பொறுத்து கொண்டு முதலாளி, மானேஜர், கேஷியர் மனம் கோணாதவாறு  நடந்து கொண்டேன். அந்த மாதம் முடிகையில் முதலாளியிடம் சென்று என் கஷ்டத்தை சொல்லி, சம்பளத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கை முதல் வாரத்தில் கொடுத்து விடுங்கள்.  மீதத்தை நீங்கள் கொடுக்கும் போது வாங்கி கொள்கிறேன் என்று சொன்னேன். அவரும் சரி என்று சொல்லி விட்டார்.  மேனேஜர், கேஷியர் கூட இதற்கு மறுப்பேதும் சொல்லவில்லை.  மாதத்தின் முதல் சனிக்கிழமை வந்தவுடன் எனக்கான ரூபாய் எடுத்து வைத்திருந்தார்கள்.  முதல் மாதம் எல்லாருக்கும் முன்பாக நான்  சம்பள அட்வான்ஸ் வாங்கி விட்டேன். கேஷியர், "சரவணன் 15 பேர் வேலை பார்க்கிற கம்பெனில முதல் சம்பளத்தை எல்லாருக்கும் முன்னவே வாங்கிட்டீங்க அதிர்ஷ்டக்காரர் " என்றார் சிரித்த படி . நான் சொன்னேன். "எல்லாரையும் விட்டுட்டு வாங்கறது எனக்கு கஷ்டமா தான் இருக்கு. இது பாவம் தான். இருந்தும் என் நிலைமை அப்படி" என்றேன். இருவரும் என் கஷடத்தை உணர்ந்து  ஒத்துக் கொண்டு விட்டாலும்  மற்றவர்கள் காதில் புகை. "பாருய்யா நேத்து வந்தவன் சம்பள அட்வான்ஸ் வாங்கறான். உன்னாலே முடியுதா. அதெல்லாம் காக்காய் பிடிக்கிறவங்களுக்கு தான் வரும் என்று என் காது பட சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். எனக்கு மனசு வலிக்க ஆரம்பித்தது. அவர்களிடம் விளக்கம் சொல்ல போகையில் மானேஜர் கேஷியர் கண்டுக்காதீங்க என்று தடுத்து விட்டார்கள். 

இருந்தும் அவர்கள் அனைவருக்கும் முன்னே நான் அட்வான்ஸ் பெறுவது எனக்கும்  உறுத்தலாக இருந்தது. அதற்கு ஏதேனும் பரிகாரம் செய்ய நினைத்தேன்.

பழைய கம்பெனில பரபரப்பா வேலை பார்த்திட்டு இங்க சும்மா உட்கார்ந்திருப்பது எனக்கே போரடித்தது. ஆகவே நானே சென்று மானேஜர் மற்றும் கேசியரிடம் வலுக்கட்டாயமாக அவர்களது வேலைகளை எல்லாம் கேட்டு வாங்கி செய்ய ஆரம்பித்தேன். அவர்களுக்கு எனது வேலைகள் திருப்தியளித்தது ஒரு புறம் என்றால் அவர்கள் வேலை பளுவும் இதனால் குறைந்தது. இன்னும் சொல்ல போனால் உள்ளே ஸ்க்ரீன் பிரின்டிங் ஊழியர்களிடம் சென்று அவர்களுக்கும் உதவியாய் இருக்க ஆரம்பித்தேன். இதற்கு நல்ல பலன் இருந்தது. என்னை புறம் சொன்னவர்கள் கூட  இரண்டு மாதத்திற்கு பின் என்னிடம் சகஜமாக பழக ஆரம்பித்தார்கள். (ஓரிருவர் மட்டும் அதே கிண்டல் கேலியுடனே பேசினார்கள். அவர்களை மாற்ற முடியாது என்று தெரிந்து போய் விட்டு விட்டேன் ) மானேஜர் கேஷியர் கூட  மதிய வேளையில் சாப்பாட்டுக்காக எனக்காக காத்திருக்க  ஆரம்பித்தார்கள் என்றால் பார்த்து கொள்ளுங்கள். மேலும் ஓரிரு மாதங்கள் சென்ற பின் நான் முழுக்க முழுக்க அலுவலக ஏசி அறையிலேயே அமர்ந்து வேலை பார்க்கும்படி ஆகி விட்டது. எனது பியூன்   நாற்காலி எப்போதும் காலியாகவே இருந்தது.  

முதலாளியின் அம்மா ஒரு நாள் ஆபீஸ் பக்கம் வந்தவர்கள் நான் உள்ளே அமர்ந்திருப்பதை பார்த்து விட்டு மேனேஜரிடம் கேட்டிருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. அவர் இதை என்னிடம் சொன்னார். நான் பதறி போய் "நீங்க என்ன சொன்னீங்க?" என்று கேட்டேன். எங்களுக்கு உதவியா வேலை பார்த்துகிட்டிருக்கார் னு சொல்லிட்டேன். டோன்ட் ஒர்ரி" என்றார்.  நான் எப்போதுமே என்னை பற்றி ஒரு பேச்சு வருகிறது என்றால் சம்பந்தப்பட்டவரை  நானே அணுகி என் நிலையை விளக்கி விடுவேன். அதே போல் இது விஷயமாக அம்மாவை சென்று பார்த்து சொன்னேன். 

"சும்மாவே உட்கார்ந்திருக்க என்னாலே முடியலே. அதான் வேலைகளை நானே கேட்டு வாங்கி பார்க்கிறேன். உங்களுக்கு பிடிக்கலனா சொல்லுங்க விட்டுடறேன். என்றேன். 

அதற்கு அவர், " அட என்னப்பா. எனக்கு நீ வேலை பார்ப்பது தெரியாதுல்ல.  அதனால சொன்னேன். வேலை தான் முக்கியம். அதை எங்க உட்கார்ந்து பார்த்தா என்ன ? என்று சொல்லி விட்டார்.   

எங்கள் கம்பெனிக்கு ஸ்க்ரீன் பிரின்டிங்காக  பிலிம் டெவெலப் செய்து தரும் ஒருவர் எனக்கு அறிமுகமானார்.  அவரது அலுவலகத்தில் ஞாயிற்றுகிழமை மட்டும் உதவியாய் இருந்து பார்ட் டைம் வேலையும்  (என் முதலாளியிடம் அனுமதி பெற்று) பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.
ஞாயிற்றுக்கிழமை  விடுமுறையையும் காசாக்கினேன். அந்த ஒரு நாளுக்கு சம்பளம் எவ்வளவு தெரியுமா . 10 ரூபாய். ( டீ சாப்பாடு தனி. அவரே வாங்கி கொடுத்து விடுவார் ) இப்படியாக ஆறு மாதத்திற்கு மேல் தொடர்ந்து வேலை பார்த்தவனுக்கு, வேறு கம்பெனியில் என் நண்பனின் மூலம் கிளார்க் வேலை கிடைத்து விட்டது. (முதல் தேதி  சம்பளம் கையில் வந்து விடும்)

முதலாளி, மேனேஜர், கேஷியர் மூவருக்கும் இதை நான் சொன்ன போது அவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள்  "நீ வேலையை விட்டுட்டு போறது எங்களுக்கு கஷ்டமா தான் இருக்கு. இருந்தாலும் உனக்கு ஒரு நல்ல நேரம் வரப்ப எங்க கஷ்டத்தை பத்தி நினைக்க கூடாது. குறுக்கே நிக்கறதும்  தப்பு" என்றே சொன்னார்கள். அவர்கள் குறுக்கே நின்னு உன்னை என்ன  பண்ண முடியும்னு நினைக்கறீங்களா? 

அங்கே வேலையை விட்டு நான் நிற்கும் போது எனக்கான சம்பள பாக்கி நிறைய இருந்தது. "மொத்தமா என்னால தர முடியாது. வாரா வாரம் சனிக்கிழமை வந்து வாங்கிக்கப்பா" என்று சொன்னார் முதலாளி. நானும் ஒப்புக்கொண்டு அதன் படி ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் சென்று வாங்கி வந்தேன். அவரும் முழுமையாக செட்டில் செய்து விட்டார்.

அதற்கடுத்த நான்கு வருடங்களில் வேறொரு கம்பெனியில் நான்  ஒரு மேனேஜர் நிலைக்கு உயர்ந்து விட்டேன் என்பதையும் இங்கே சொல்ல வேண்டியது முக்கியானது.  இந்த நிகழ்வின் மூலம் காலம் எனக்கு கற்று கொடுத்தது ஒன்றே ஒன்று தான். எந்த வேலை பார்க்கிறோம் எனபது முக்கியமல்ல. அதில் எந்த அளவுக்கு சிறப்பான பெயர் வாங்குகிறோம் என்பதே முக்கியம்.

சரி தலைப்புக்கு வருவோம். என்னை பற்றி நான் என்றால் தன்னம்பிக்கையும்
விடாமுயற்சியுமே. அதை மூலதனமாக கொண்டு தான் மனைவி, மகன் மகள், அம்மா இவர்களின் ஒத்துழைப்புடன், எனக்கு பிடித்தமான எழுத்து துறைக்குள் குடந்தையூர் என்ற எனது வலைதளத்தின் மூலம் நுழைந்திருக்கிறேன். அதிலிருந்து என் கனவான சினிமா துறைக்கும் முயற்சித்து கொண்டிருக்கிறேன்.

நன்றி பரிவை சே.குமார் 

ஆர்.வி.சரவணன்

திங்கள், ஏப்ரல் 24, 2017

முகநூல் குறிப்புகள் - 2





முகநூல் குறிப்புகள் - 2


ரொம்ப நாட்களுக்கு முன்பு அதாவது படம் ரீலீசான போது பார்த்த படம். இப் படத்தின் பாடல்கள் கேட்கிறப்ப எல்லாம் திரும்பவும் இந்த படம் பார்க்கணும் என்று நினைத்து கொள்வேன். அந்த வேளை இன்று வந்தது. டிவியில் இன்று இந்தப் படம் போட்டதும் பார்க்க ஆரம்பித்து முடித்து விட்டேன். அந்தப் படம் மோகன், இளவரசி ரேவதி நடித்த ஆர்.சுந்தர்ராஜனின் குங்குமச்சிமிழ்.
வறுமையில் வேலை தேடி கஷ்டப்படும் காதலர்கள் மோகன் இளவரசி. ஆறு மாதம் கழித்து சத்திக்கலாம் என்ற ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு வேதனையுடன் பிரிகிறார்கள். பிரிந்த அடுத்த நாளே இருவர் வாழ்க்கையிலும் வறுமை விடைபெற்று செல்வத்தில் திளைக்கும் வாழ்க்கை கிடைத்து விடுகிறது . இருவருமே எப்போது இணைவார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பிருக்க, மோகனுக்கு வேலை கிடைத்ததே, ரேவதியின் கல்யாணம் நின்று போனதால் தான் என்பது தெரிய வருகிறது. பிராயச்சித்தமாக அந்த பெண்ணை திருமணம் செய்து கொள்ள மோகன் சம்மதிக்க, இது தெரியாமல் இளவரசி அந்த திருமணத்திற்கு அட்சதைபோட வருகிறார். இதில் யார் தியாகியாகிறார் என்பதே கதை.
காதலர்கள் வேலை தேடி கொண்டே ஒன்றாக தங்கியிருக்கும் வரம்பு மீறாத காட்சிகள், அவர்கள் தங்கியிருக்கும் இடங்கள்,( கூட்ஸ் வண்டி, கடற்கரையின் பாழடைத்த இடம்) பாரப்பவர்களை எல்லாம் "என் பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறியா" என்று கேட்கும் டெல்லி கணேஷ் கேரக்டர். எந்த பொருளானாலும் போட்டுடைக்கும் ரேவதி,
இளையராஜாவின் ஆறு பாடல்கள் (ஒரு பாட்டு ரிப்பீட்) என்று ரசிக்க ஏராளமான விசயங்கள் இதில் இருக்கிறது.
வேலை இல்லா திண்டாட்டத்தை பற்றி ஒரு காட்சி வரும். வேலை தேடி கொண்டிருக்கும் மோகன், நடுரோட்டில் ஒருவர் ஆக்சிடெண்ட்டில் இறந்து கிடப்பதை பார்ப்பார். அடுத்த நிமிடம் இறந்தவர் பார்த்த வேலையை வாங்கி விட அந்த அலுவலகம் நோக்கி அவசரமாக விரைவார். அவருக்கு முன்பே அந்த வேலை வேறொருவர் வாங்கியருப்பது தெரிய வருகையில் மோகன் வேதனையை இப்படி வெளிப்படுத்துவார். "வேலையில்லா திண்டாட்டம் என்னை விட பாஸ்டா இருக்குது".
இடைவேளைக்கு முன் இளவரசி பின் ரேவதி என்று கதை அமைத்திருந்தாலும். இடைவேளைக்கு பின் இளவரசி கேரக்டரின் நிலை பற்றி இன்னும் காண்பித்திருக்கலாம். சில கேரக்டர்களின் சஸ்பென்ஸ் முன் கூட்டியே நாம் அறிந்து கொள்வதை தடுக்கும் விதமாகவும் திரைக்கதை அமைந்திருக்கலாம்.
நிலவு தூங்கும் நேரம் நினைவு தூங்கிடாது. அவ்வப்போது நான் முணுமுணுக்கும் பாடல் இது. நண்பர்களுடன் இந்தப்படம் செகண்ட் ஷோ கும்பகோணம் செல்வம் தியேட்டரில் பார்த்துவிட்டு, அடுத்த நாள் இப் படத்தை பற்றி தெரு முனையில் இருந்த ஒரு வீட்டு திண்ணையில் அமர்ந்து படம் பற்ற விவாதித்தது இன்றுவரை நினைவில் இருக்கிறது.

------


திருப்பூர் செல்லும் வழியில், திருச்சி மலைக்கோட்டை உச்சி பிள்ளையார் கோவிலிலுக்கு சென்றிருந்தோம். அந்த படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து மாலை வேலைகளில் திருச்சியின் அழகை ரசிப்பதென்றால் அலாதி பிரியம் எனக்கு. இயந்திர வாழ்க்கையில் அதெல்லாம் சாத்தியப்படுவதில்லை. இன்று கூட பாருங்கள். நாங்கள் கோவிலில் சென்று நுழைந்தவுடன் நடந்து வந்த களைப்பில் என் பெண் மயக்கமாகி விட்டாள். பதட்டமாகி ஓடிப்போய் ஜூஸ் வாங்கி வந்து கொடுத்து சரிப்படுத்தி அவளை கீழே அழைத்து வருவதற்குள் நாங்கள் சோர்வாகி விட்டோம்.கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குள் ஒரு டென்ஷனை கொடுத்து அதிலிருந்து மீட்டெடுப்பதில் கடவுளுக்கு நம் 
மேல் அலாதி பிரியமுண்டு.

------




சில நாட்களுக்கு முன் எனக்கு ஒரு போன் கால் வந்தது. "சார் உங்க செல் நம்பர்க்கு பரிசு விழுந்திருக்கு" என்றார் போனில் பேசிய பெண்.


"என் நம்பரை யாருக்கும் கொடுக்கலியே ?. பின்ன எப்படி செலக்ட் பண்ணீங்க" குழப்பமானேன்.


" எங்க கம்பெனில ரேண்டமா செலக்ட் பண்ணிருக்கோம் சார். எத்தனையோ பேர்ல உங்களுக்கு மட்டும் பரிசு கிடைச்சிருக்கு. இந்த பரிசை நீங்க வாங்கிக்குறதுக்கு ..... " என்று தொடர்ந்தவரை இடைமறித்து,

"எனக்கு உங்க பரிசு வேண்டாம்" என்றேன் உடனடியாக.
அந்த பெண் "சார் முதல்ல நான் சொல்ற டீடெய்ல்ஸ் கேட்டுடுங்களேன்." என்றார்.

"கேட்ட பின்னாடியும் அதை தான் சொல்ல போறேன். அதை போய் எதுக்கு கேட்டுகிட்டு" என்ற படி போனை கட் பண்ணிட்டேன்.

இப்ப அவங்க அடுத்த நம்பருக்கு போன் பண்ணி, "சார் உங்க செல் நம்பருக்கு மட்டும் பரிசு விழுந்திருக்கு" அப்படின்னு தானே ஆரம்பிப்பாங்க.

------

இன்று மின்சார ரயிலில் கூட்டம் அதிகமிருந்தது.ஒரு ரயில் நிலையத்தில் ஏறிய குடும்பமொன்றில், கணவன் கை நிறைய லக்கேஜ்களுடன் இருந்தார். அவரது மனைவியும் இரு மகள்களும் (சிறுமிகள்) ஆளுக்கொரு பக்கம் கிடைத்த சீட்களில் அமர்ந்தாலும், அவருக்கு மட்டும் சீட் கிடைக்கவில்லை. இதை பார்த்த சிறுமிகளில் ஒன்று தன் தந்தையை பார்த்து சொன்ன வார்த்தைகள் ஒரு நெகிழ்ச்சி கவிதை.
"அப்பா நீங்க வந்து உட்காருங்க. நான் வேண்ணா  உங்க மடில உட்கார்ந்துக்கறேன்".

------

அந்த பிரபல ஹோட்டலில் நானும் நண்பரும் சென்று சாப்பிட அமர்ந்த போது மதியம் 2 மணி. பெயர் பலகையில் ஹாட் இட்லி இருக்கவே, சர்வரிடம் விசாரித்து உறுதி செய்து கொண்டு இட்லி ஆர்டர் செய்தோம். இட்லியும் வந்தது. ஆனால் அது ஹாட் இட்லி அல்ல. ஆறிப்போன இட்லி.
சர்வரிடம் "ஹாட் இட்லினு போட்டிருக்கீங்க.ஆனா இட்லி சூடாவே இல்லியே" என்றேன்.
"இந்த நேரத்துல சூடால்லாம் கிடைக்காதுங்க" என்றார் கறாராய்.
"அதை நாங்க ஆர்டர் பண்றப்பவே சொல்லியிருக்க வேண்டியது தானே" என்றேன்.
சர்வர் அதற்கு பதில் சொல்லாமல் "இட்லி வேணுமா வேணாமா"
என்றார் சலிப்புடன்.
அவரது சலிப்பு என்னை கடுப்பேற்றினாலும் அதை வெளிக்காட்டாமல்,
"இட்லி கேன்சல். தக்காளி சாதம் கொண்டு வாங்க. அதுல தக்காளி இருக்குதா பார்ப்போம்" என்றேன் கூலாக.

------


இன்று டிவியில் (கொஞ்ச நேரம்) பார்த்த ஒரு திரைப்படத்தில் கதாநாயகன் தன் ஹீரோயிசத்தை வெளிப்படுத்தும் முதல் காட்சி,
மந்திரியின் கார் பவனி வருவதால் டிராபிக்கை நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். அந்த நேரம் பிரசவ வலியில் துடிக்கும் பெண் ஆட்டோவில் இருக்கிறார். இதை கவனித்த சக போலிஸ் டிராபிக்கை திறந்து அந்த ஆட்டோவை அனுப்பி வைக்கிறார். இதைக் கண்டு மந்திரியின் ஆட்கள் அவரை தாக்க வர, டிராபிக் போலிசான ஹீரோ களத்தில் இறங்கி அவர்களை தாக்கி சிதறடிக்கிறார்.
இது போல ஏற்கனவே வந்து விட்டதே என்று கேட்க தோன்றுகிறதா?. எனக்கும் அப்படியே. இந்த காட்சி எப்படி வைத்திருக்கலாம். நீ தான் சொல்லேன் என்று நீங்கள் யாரேனும்  கேட்க கூடும். ஆகவே சொல்கிறேன்.

விரைவாக வரும் மந்திரியின் கார் பவனி திடீரென்று பிரேக் போட்டு போக்குவரத்து போலிசால் நிறுத்தப்படுகிறது. இறங்கி கோபமாய் வரும் அவருடைய ஆட்கள் "மந்திரி காரை நிறுத்தற அளவுக்கு இங்க அப்படி என்னய்யா நடக்குது" என்று கேட்க,
" ஸ்கூல் விட்டிருக்காங்க. குழந்தைகள் வீடு திரும்புறாங்க." என்ற பதில் வருகிறது.
"இதுக்காக போய் எங்களை நிறுத்தினவன் யாருடா ?" என்று கேட்கவே மந்திரி மற்றும் அவரது சகாக்களுக்கு சுட்டி காட்டுகிறார்கள் போலீசார்.
அங்கே சாலையெங்கும் குழந்தைகள் சுதந்திரமாக நடந்த படி சைக்கிளில் சென்ற படி இருக்க, டிராபிக் போலிசான ஹீரோ புத்தகங்களை கீழே சிதற விட்ட ஒரு சிறுவனுக்கு பொறுமையுடன் உதவி கொண்டிருக்கிறார்.

ஆர்.வி.சரவணன் 

புதன், ஏப்ரல் 19, 2017

எதுக்காக? - குமுதம் ஒரு பக்கக் கதை



எதுக்காக? - குமுதம் ஒரு பக்கக் கதை 

 ச்சே” என்ற படி நின்றிருந்த புறநகர் ரயிலிலிருந்து ஒவ்வொருவராக கீழே குதிக்க தொடங்கினர். அவர்கள் சொன்ன ச்சே வை இன்னும் அழுத்தி உச்சரித்தவாறு கீழே குதித்தான் அருண். யாரோ ஒருவர் போகிற போக்கில் "ஸ்ட்ரைக் நடந்துட்டிருக்கு" என்று சொல்லவும் தான் குழப்பத்தில் இருந்தவர்கள் ச்சே என்று சலிப்பு காட்டி இறங்க ஆரம்பித்தனர்.எதிரே இருந்த சாலையை நோக்கி வேகவேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தனர்
10 மணிக்கு அலுவலகத்த்தில் இருந்தாக வேண்டும். மணி இங்கேயே 10 ஆகி விட்டது. “முன் அறிவிப்பில்லாமல் எதுக்குங்க ஸ்ட்ரைக்பண்றாங்க” அருண் தன் பக்கத்தில் கூடவே இறங்கி வந்து கொண்டிருந்த அந்த நபரை கேட்டான்.

"முன் அறிவிப்போடு ஸ்ட்ரைக் பண்ணா பரவாயில்லியா ” என்று வியர்வையை கை குட்டையால் துடைத்தவாறு அருணை திருப்பி கேட்டார் அவர்பெண்கள் கஷ்டப்பட்டு கீழே இறங்கி கொண்டிருந்தனர்.

யாரும் ஸ்ட்ரைக் பண்ண கூடாது னு ஒரு ஸ்ட்ரைக் பண்ணா நல்லாருக்கும்” இப்படி நக்கலடித்த படி கடந்தார் இன்னொருவர்.


அருண் அடுத்த ட்ராக்கையும்  கடந்து ரயில்வே இரும்பு வேலியையும் தாண்டி பஸ் பிடிக்க ரோட்டுக்கு வந்தான். 

எதுக்காக ஸ்ட்ரைக் பண்றதுன்னு விவஸ்தையே இல்லாம போயிடுச்சு ” கடுப்படித்த படி வந்து கொண்டிருந்த அந்த முதியவரிடம் எதுக்காக ஸ்ட்ரைக் பண்றாங்க சார்”  ஆவலாய் கேட்டான் அருண்.

ம்... ரயிலெல்லாம் டயத்துக்கு வராம லேட்டா தான் வருதாம். அதுக்காக பயணிகள் தண்டவாளத்தில் உட்கார்ந்து ஸ்ட்ரைக் பண்ணிட்டு இருக்காங்களாம்."

ஆர்.வி.சரவணன் 

குமுதம் 14-09-2016 இதழில் வெளியான எனது ஒரு பக்கக் கதை இது. 
நன்றி குமுதம் ஆசிரியர் குழு.

செவ்வாய், ஏப்ரல் 11, 2017

முகநூல் குறிப்புகள் -1




முகநூல் குறிப்புகள் -1

முகநூலில் அவ்வப்போது நான் எழுதி வரும் பதிவுகளை முகநூல் குறிப்புகள் என்ற தலைப்பில் இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 


"றைவா, ஆலயம் ஒன்றை எழுப்பி உன் புகழ் பாட விரும்புகிறேன். நீ அங்கே எழுந்தருளி அருள் பாலிக்க வேண்டும்" பக்தன் சொன்னான்.
அசரீரி ஒலித்தது.
"பக்தனே. எத்தனையோ ஆலயங்கள் அகிலமெங்கும் இருக்க, புதிதாக நீ ஆலயம் 
எழுப்ப வேண்டியதன் அவசியம் என்ன? "


தடுமாறிய பக்தன், "எனக்கென்று என் விருப்பபடி ஆலயம் எழுப்ப ஆசைப்படுகிறேன்." என்றான் பெருமையும் கர்வமும் பிடிபட.

"ஹா.ஹா என் பெயரை கொண்டு உன்புகழ் பாட போகின்றாயா?" அசரீரியின் 
நகைப்பில் இருந்த கேலி அவனை திக்குமுக்காட வைத்தது.
"ஒரு ஆலயம் எழுப்ப ஆசைப்பட்டது தவறா?"
"நீ (ஆலயம் எழுப்பி) என்னை அழைக்காதே.
இருக்கின்ற ஆலயங்களில், மனிதர்களில் எங்கே நானிருக்கிறேன் என்று 
என்னை தேடி வா"
இறைவனின் சொல் ரூபத்தில் பக்தன் கள்ளானான்.

------


டங்களில் ஹீரோவுக்கு கண்பார்வை வரும் போது நீங்க யாரை பார்க்கணும்னு விருப்பப்படறீங்கனு கேட்பாங்க. அதற்கு ஹீரோ அம்மா, அப்பா, காதலினு அவருக்கு யார் மேல பிரியம் ஜாஸ்தியோ அவர்களை சொல்வார்.
இதுவே அவர் கண்திறந்து பார்க்க போகிறவர்களோட மனநிலை எப்படி இருக்கும். சமீபத்திய படம் ஒன்றில் வந்த காட்சி.
ஹீரோ கண்விழிக்க போகிறார். அவரது அம்மா ஹாஸ்பிடலுக்கு சுடிதாரில் வருவதை பார்த்தவுடன் கணவர் (ஹீரோவோட அப்பா). அதிர்ச்சியாகி என்னடி இது கூத்து " என்று கேட்கிறார்.

அம்மா சொல்கிறார். " பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி என் பையன் என்னை எப்படி பார்த்தானோ எப்படி இருந்தா அவனுக்கு பிடிக்குமோ அப்படி தான் வந்திருக்கேன்."

"பார்த்து. பையன் இதுக்காகவா எனக்கு பார்வை கிடைச்சுதுனு கதற போறான்"
" ம். பொறாமை உங்களுக்கு. உங்களை பார்த்து தான் அடையாளம் தெரியாம திணற போறான்."
பையனுக்கு கண்பார்வை போன நிமிடத்துக்கே போய் பையனை வரவேற்பது மாதிரியான காட்சி.
படம் அதே கண்கள்.
இப்ப என்னோட ஹம்மிங் இந்த பாட்டு தான்
அடியே நீ களவாணி. குட்டி காட்டேரி. கண்ணாடி தேகத்தில் காட்டாறு நீ....

------

கும்பகோணம் டு திருவாரூர் சாலையில், (மூலங்குடி என்று நினைக்கிறேன்) டூ வீலருக்கு காத்து பிடிப்பதற்காக ஒரு கடையின் முன்பு வண்டியை நிறுத்தினேன். அமர்ந்திருந்த கடையின் முதலாளி எழுந்து வந்தார். அதிரச்சியானேன். காரணம் இடுப்பு வரை தான் அவர் உடலிருந்த்து. கைகளின் துணை கொண்டு வண்டி அருகே வந்தவரை பார்த்தவுடன் மனசு ஒரு கணம் நொறுங்கி போனது. இதெல்லாம் எனக்கு சாதாரணமே என்பது போல் அவர் பாட்டுக்கு கேசுவலாக டியூபை எடுத்து கொண்டு ஏர் செக் செய்ய ஆரம்பித்தார்.
"சார் காத்து ஏற்கனவே அதிகமா இருக்கு. இப்படி இருந்தா ஓட்டும் போது உங்க தோல்கள் வலி கண்டுடும். இவ்வளவு தேவை இல்ல" என்று அளவை சரி செய்தார்.

நான் பத்து ரூபாய் எடுத்து நீட்டிய போது,

"வேணாம் சார். நான் தான் காத்து பிடிக்கவே இல்லியே அளவை தானே சரிபண்ணேன் வேண்டாம். விடுங்க" என்ற படி பின்னுக்கு நகர்ந்தார்.
"ஏர் செக் பண்றதும் ஒரு வேலை தான்" என்று வற்புறுத்தி அவரிடம் பணம் தந்தேன்.
டூ வீலரை ஸ்டார்ட் செய்து செல்ல ஆரம்பிக்கையில் அவர் சொன்ன வார்த்தை தான் திரும்ப திரும்ப என் ஞாபகத்துக்கு வந்து கொண்டே இருந்தது.
"நான் தான் காத்து பிடிக்கலியே. காசு வேணாம்"
யோவ். உன்னை ரொம்ப பிடிக்குதுய்யா.

------

ன்று காலை ரயிலிலிருந்து இறங்கும் போது கவனித்தேன்.
பக்கத்து கோச்சிலிருந்து இறங்கிய இளம் பெண்ணை வரவேற்ற ஒரு தந்தை, மகள் தோளில் மாட்டியிருந்த பேகை வாங்கி தன் தோளில் மாட்டி கொண்ட படி மகளை 
கை வீசி நடக்க விட்டு அழைத்து சென்றார்.
பள்ளியிலிருந்து குழந்தைகளை அழைத்து வருகையில் கனமான புத்தக பையை நாம் சுமந்து குழந்தைகளை கைவீசி நடக்க விட்டு மழலை மொழியை ரசித்த படி அழைத்து வருவோமே அதை ஒத்திருந்தது ஆனந்த யாழை மீட்டும் இந்த நிகழ்வு.
அந்த பேக் அப்படி ஒன்றும் கனமில்லை என்பது இங்கே கூடுதல் தகவல்.

------

ளவு கடந்த டென்ஷனுடன் அன்றைய தினம் ரயிலில் ஏறியமர்ந்தேன். எதிரில் இளைஞர் இளைஞிகள் சிலர் ஒரு குழுவாக வந்திருந்தார்கள். செம அரட்டையிலிருந்தார்கள். அவர்களது அரட்டையை டென்சனுடன் கவனித்தவாறே, வாங்கி வந்த பார்சலை பிரித்து தோசையை சாப்பிட்டு முடித்தேன். தண்ணீர் பாட்டில் வாங்காமல் ஏறி விட்டது அப்போது தான் தெரிந்தது.
சரி தாம்பரத்தில் எப்படியும் வாங்கி விடலாம் என்று காத்திருந்தேன். ஆனால் எனது கோச் நின்ற இடத்தில் எந்த கடையும் இல்லை. தண்ணீர் பாட்டில் விற்ற படியும் யாரும் வரவில்லை. பசியோட கூட இருந்திடலாம் தாகத்தோட இருக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்த நேரமது.
ரயிலில் மற்றவர்களிடம் கேட்கவும் கூச்சமாக இருந்தது. சரி அப்படியே இருந்து விடலாம் என்றாலும் முடியவில்லை. எதிரில் அரட்டையிலிருந்தவர்களிடம் தண்ணீர் பாட்டில்கள் நிறைய இருக்கவே,
"தண்ணீர் பாட்டில் வாங்க முடியல. காசு வேண்ணா கொடுத்துடறேன் ஒரு பாட்டில் கொடுக்கறீங்களா?" என்று நான் சங்கோஜமாக கேட்ட அடுத்த நொடியே தாமதிக்காமல் முழு தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து நீட்டினார்கள். நான் அதற்குண்டான பணம் நீட்டிய போது "அதெல்லாம் வேண்டாம் சார்" என்று மறுத்து விட்டார்கள்.
ஆகவே, எனது அப்போதைய தேவைக்கான தண்ணீரை மட்டும் எடுத்து கொண்டு விட்டு, பாட்டிலை திரும்ப கொடுத்து நன்றி சொன்ன போது "இதுக்காக எதுக்கு சார் நன்றிலாம்" என்ற படி புன்னகைத்தார்கள்
"கொஞ்சம் டென்சன். அதனால வாங்க மறந்திட்டேன் " என்று அவர்களிடம் நான் சொல்லி கொண்டிருக்க, நீ வாங்காமல் வத்ததால் தான்டா இப்படி ஒரு அனுபவம் உனக்கு கிடைச்சிருக்கு என்ற படி இடித்துரைத்து கொண்டிருந்தது மனசு.

------

டலூரிலிருந்து கும்பகோணத்திற்கு பேருந்தில் வந்து கொண்டிருக்கையில் தான் அந்த இளைஞனை பார்த்தேன். எனக்கு பக்கத்து சீட். பேசி கொண்டிருக்கையில், படித்த பின் வேலைக்காக கஷ்டப்பட்டு நண்பர்கள் உதவியுடன் சென்னை வந்து வேலையில் சேர்ந்திருப்பதாய் சொன்னார். பணம் செலவழித்து படித்து விட்டு கிடைத்த வேலையில் குறைவான சம்பளத்தில் பணியாற்றுவதன் கவலை (நண்பர்களுடன் உற்சாகமாக அளவளாவி கொண்டிருந்தாலும்) அவரிடம் இருந்தது.
எவ்வளவு சம்பளம் வருது என்று கேட்ட போது,
மாசம் முழுக்க ஓவர் டைம் சேர்த்து பார்த்தா கூட பிடித்தம் போக 12000 வரை வரும். நண்பர்களுடன் சேர்ந்து தங்கி கொள்வதால் இடம் சாப்பாடு செலவு எல்லாம் போக 3000 வரை கையில் நிக்கும். அதை வீட்டுக்கு அனுப்புகிறேன் என்றார்.
அவரை பார்க்கையில் சென்னை வந்த புதிதில் நான் வேலைக்காக கஷ்டப்பட்டு கொண்டிருந்த காலங்கள் என் நினைவில் வந்து சென்றன.
தீபாவளி வாழ்த்துக்களை சொல்லிய படி பேருந்தை விட்டு இறங்கும் போது கேட்டேன். ( தீபாவளிக்கு சென்னையிலிருந்து வருகையில் நடந்தது இது)
"அப்பா என்ன பண்றாரு?"
"அப்பா விவசாயிங்க".

படம் : திருவாரூர் தியாகராஜர் கோவில் எனது க்ளிக் 

ஆர்.வி.சரவணன் 

புதன், ஏப்ரல் 05, 2017

மயங்குகிறாள் ஒரு மாது




மயங்குகிறாள் ஒரு மாது

ஒரு புறம் வேடன் ஒரு புறம் நாகம் இரண்டுக்கும் நடுவே அழகிய கலை மான்..... என் விருப்ப பாடல்களில் வாணிஜெயராம் பாடிய இந்தப் பாடலும் உண்டு.

இந்த பாடலின் காட்சியை டிவியில் பார்த்த போது இந்த படம் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் வந்தது. காரணம், இந்த பாடலின் இடையே மேற் சொன்ன வரிகளை சுஜாதா தன் மருண்ட விழிகளை வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமுமாக மாற்றியபடி பாடி கொண்டிருப்பார். கூடவே அவரது கணவரான முத்துராமன் அவரை பின் தொடர்ந்த படி குழப்பமாய் கவனித்து கொண்டிருக்க, விஜயகுமாரும் தேங்காய் சீனிவாசனும் சுஜாதாவை அச்சுறுத்தும் வேடன், நாகமாக காட்டப்படுவார்கள்.

இந்தப்படத்தில் வரும் இன்னொரு பாடலான சம்சாரம் என்பது வீணை.... பாடல் காட்சியை கவனித்த போது, முத்துராமன் மனைவி சுஜாதா பற்றி புகழ்ந்து பாடிக் கொண்டிருப்பார். அதை ரசித்து மகிழ வேண்டிய சுஜாதாவோ அங்கே நின்றிருக்கும் விஜயகுமாரையும் தேங்காய் சீனிவாசனையும் பார்த்து மிரண்டு போய் நின்றிருப்பார். தேங்காய் சீனிவாசனின் பார்வையிலிருக்கும் மிரட்டலும், விஜயகுமாரின் பார்வையிலிருக்கும் குற்ற உணர்ச்சியும் ஒரு புதிருக்கு விடை தேட சொல்லும் ஆர்வத்தை நமக்கு தந்து விடுகிறது.


அப்படி என்ன தான் கதை இது என்பதை தெரிந்து கொள்ள ஆவல் கொண்டவன், இந்தப் படத்தின் பெயரை பார்த்து கதை இப்படியானதாக தானிருக்கும் என்று ஓரளவு அனுமானத்திற்கு வத்திருந்தேன். இந்தப்படத்தின் கதை வசனகர்த்தா மறைந்த திரு. பஞ்சு அருணாசலம் அவர்கள் என்றவுடன் இப் படத்தை பார்த்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு வந்ததுடன் நேற்று இந்தப் படத்தை பார்த்தும் விட்டேன்.ஓரளவு நான் அனுமானித்த ஒன்லைன் தான் என்றாலும் அதை சில பல திருப்பங்கள் மூலமும், ஒவ்வொரு கேரக்டரின் செயல்பாடுகள் மூலமும் ரசிக்கும் விதமாக காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

சுஜாதா தான் கதையின் மையமே. மிரட்சியும், தவிப்பும், அன்புமாக படம் முழுக்க கல்பனா கதாபாத்திரமாகி இருக்கிறார். க்ளைமாக்ஸில் வெளிப்படும் முத்துராமனின் குணாதிசயம் வாட் எ கேரக்டர் என்று சொல்ல வைத்து விடுகிறது. வில்லனாக இருந்தாலும் சொல்பேச்சு தவறாத நாணயஸ்தனாக தேங்காய் சீனிவாசன் அட சொல்ல வைக்கிறார். விஜயகுமாரின் கேரக்டரை எங்க கட் பண்ண வேண்டுமோ அங்கே கட் செய்து எந்த இடத்தில் கொண்டு வந்து சேர்க்க வேண்டுமோ சேர்த்து விறுவிறுப்பை தந்திருக்கிறார்கள். முத்துராமனுக்கு அக்காவாக டாக்டராக வரும் எம்.என் ராஜம், தோழியாக வரும் ஜெயலட்சுமி, அன்பான அப்பாவாக கண்டிப்பை குரலில் காட்டாமல் வார்த்தைகளில் காட்டும் அசோகன், என்று சக கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கியிருக்கும் விதம் படத்திற்கு பெரிய பிளஸ்.

வசனத்திற்கு உதாரணமாக ஓரு காட்சியை சொல்கிறேன். சுஜாதாவின் பழைய காதலன் விஜயகுமார் அவருக்கு தன்னால் தொந்தரவு இருக்க கூடாது என்று வேலையை விட்டு செல்ல முயற்சிக்க, கணவன் முத்துராமன் தடுத்து வேலையில் தொடர்ந்து இருக்க வைத்து விடுவார். கணவனின் இந்த முடிவை எதிர்பாராத சுஜாதா தத்தளிக்க, என்னாச்சு என்று முத்துராமன் கேட்பார். அதற்கு சுஜாதா சொல்வார். "தூசி எவ்வளவு துடைச்சாலும் போக மாட்டேங்குதுங்க"
படத்தின் ஆரம்ப காட்சிகளை விட, சுஜாதா பிரச்னையில் சிக்கி கொண்ட பின் தான் சுவாரஸ்யம் வந்து அவரோடு நம்மையும் சேர்த்து மிரள வைக்கிறது.

சில படங்களின் பாடல்கள் கேட்கும் போதோ காட்சிகள் பார்க்கும் போதோ படம் பார்க்கும் ஆர்வம் வரும். அந்த ஆர்வத்துக்கு தீனி போட முடியாத படி சில படங்கள் ஏமாற்றத்தை தந்து விடுவதுண்டு. ஆனால் இந்த படம் நாம் எதிர்பார்த்ததை விட ஆச்சரியமளிக்கும் ஒன்றாகவே அமைந்திருக்கிறது.
 படம் : மயங்குகிறாள் ஒரு மாது.
படத்தில் வரும் இன்னொரு இனிமையான பாடல்
வர வேண்டும் வாழ்க்கையில் வசந்தம்....
இசை விஜய பாஸ்கர்
இயக்கம் எஸ்.பி.முத்துராமன்.
படம் வெளியான ஆண்டு 1975


ஆர்.வி.சரவணன் 


செவ்வாய், ஏப்ரல் 04, 2017

ஊடல்




ஊடல்
(சிறுகதை) 

நந்தகோபால் மனைவி வித்யாவுடன் நடந்த சண்டையில் ரொம்பவே காயப்பட்டிருந்தான். இவ நம்ம மேல பாசமா இருக்காளா இல்லியானு தெரியலியே என்று நொந்து போனவானாய் வீட்டை விட்டு வெளியேறியவன், எங்கியாவது கண்காணாத இடத்துக்கு ரெண்டு நாள் போய் சுத்திட்டு மனசு ரிலாக்சான பின் வரணும் என்று நினைத்த படி  மனைவியிடம் சொல்லாமலே ஊட்டிக்கு பயணமானான். இருந்தும் பிள்ளைகள் தவிப்பார்களே என்ற தயக்கம் வரவே வாட்ஸ் அப்பில் பையன் செல் போனுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

இரண்டு நாளில் வந்து விடுவேன். ஆகவே என்னை தேட வேண்டாம். அம்மாவிடம் மட்டும் இதை சொல்லாதே அவள் தவிக்கட்டும் 

ஒகே  என்று ரிப்ளை வரவும் நிம்மதியுடன் ஊட்டி போய் இறங்கினான்.  நிம்மதி சில மணி தேரங்கள் மட்டுமே இருந்தது. அதற்கு பின் மனைவி பிள்ளைகளை விட்டு வந்தது ஒரு குற்ற உணர்வாகவே இருந்தது. அந்த உணர்வு எப்ப வீட்டுக்கு போவோம் என்ற நிலைக்கு கொண்டு வந்து வீட்டிலேயே விட்டு விட்டது. "எங்க போனீங்க?" மனைவி தவித்த படி கேட்பாள் என்று எதிர்பார்த்த வனுக்கு மிகுந்த ஏமாற்றம். 

வித்யா வேலைக்கு போய் விட்டு வரும் நந்த கோபாலை எதிர்பார்ப்பது போலவே இயல்பாக இருந்தாள். பையனுக்கு விசயம் தெரியும்  பொண்ணுகிட்டயும் பையன் சொல்லி வைத்திருக்கலாம். ஆகவே இருவரும் பதட்டமாகலே. ஆனா இவ பதட்டப்படவே இல்லியே.  என்ன மனுஷி இவள் என்று கடுப்பானவன் அவளிடமே இதை கேட்டான்.

"ரெண்டு நாளா புருஷன் வரலியே? என்ன ஏதுனு பதட்டமே இல்லியா உனக்கு"

"ரெண்டு நாளைக்கு அப்புறமும் நீங்க வரலைனா தான் பதட்டம் வந்திருக்கும்.இந்த உலகத்தையே புரட்டியிருப்பேன்"

வித்யா இப்படி பதிலளிக்கவும், பையன் சொல்லிட்டான் போலிருக்கு என்று நினைத்த படி கோபமாய் பையனின் பக்கம் திரும்பினான். பையன் பொண்ணு இருவரும்  "ஹாய் டாட்" என்றார்கள். சிரித்தபடி 

நந்த கோபால் முறைக்க ஆரம்பிக்கவும்,

வித்யா குறும்பாக சிரித்த படி சொன்னாள்.

" முறைக்காதீங்க. பையன் வாட்ஸ் அப் நம்பருக்கு அனுப்ப வேண்டிய மெசேஜை கோபத்துல எனக்கு அனுப்பிச்சுட்டீங்க."

ஆர்.வி.சரவணன்

சனி, மார்ச் 25, 2017

கொஞ்சம் சிரிங்க பாஸ்






கொஞ்சம் சிரிங்க பாஸ்


இந்த  நகைச்சுவை பத்தி என்ன நினைக்கறீங்க பாஸ். நாங்க நினைக்கிறது இருக்கட்டும் நீ முதல்ல சொல்லுனு தானே கேட்கறீங்க. சொல்றேன். இந்த நகைச்சுவை படிக்கிறப்ப நல்லாருக்கு. டிவி ல பார்க்கிறப்ப நல்லாருக்கு. அட சுத்தி இருக்கிறவங்க பேசினால் கூட கேட்க நல்லா தான் இருக்கு ( என்ன சூர்யா சிங்கம் டயலாக் மாதிரி இருக்கு) ஆனால் நாமளே ஒரு நகைச்சுவை படைப்பை உருவாக்கணும்னா கஷ்டமால்ல இருக்கு.

 நான் கொஞ்சம் சீரியஸ் டைப்.நான் ஜாலியா சிரிச்சு பேசணும்னு நினைக்கிறப்ப , என்னை டென்சன் ஆக்கணும் னே சொந்த காசுல பிளைட் பிடிச்சு வரவனும் இருக்கான். நான் சீரியசா இருக்கிறப்ப அதை பத்தி அலட்டிக்காம, என்னை சுத்தி வந்து ஜாலியா மொக்கை போடறது மட்டுமில்லாம நான் சீரியசா பேசறதுக்கு எல்லாம் கவுன்ட்டர் குடுக்கிறதுக்காக பஸ்ஸை பிடிச்சு விதௌட் ல வரவனும் இருக்கான்.

என்ன தான் உன் பிரச்சனை னு கேட்கறீங்களா சொல்லிடறேன் 
என் நண்பன் ஒருத்தன்  சினிமால நடிக்கணும் சந்தானம் மேத்ஸ் ( அதாங்க கணக்கா) ஆகணும் னு ஆசைப்படறான். டிவி சானல்ல புதுசா நடிக்க வரவங்களுக்கு கேட் திறந்து விடறாங்களாம். பெரிய டைரெக்டர்  சீப் கெஸ்ட்டா வறாரு.   நான் நடிக்கிறதுக்கு நீ காமெடி ஸ்கிரிப்ட் எழுதி கொடு னு கேட்டு ஒரே டார்ச்சர் பண்றான். அவன் டார்ச்சருக்கு சாம்பிள் வேணுமா. நடு நைட் ஒரு மணிக்கு போன் பண்ணி எழுத ஆரம்பிச்சிட்டியா னு கேட்கிறான் பாஸ்.இவன் தொல்லை தாங்காம, என் கிட்டே சீரியஸ் சப்ஜெக்ட் இருக்கு வேண்ணா எடுத்துட்டு போனு சொன்னேன். யாருக்கு வேணும் உன் சீரியல் என்று சீரியசா சொல்றான். சீரியஸ்னு நான் சொன்னதை சீரியல்னு  புரிஞ்சுகிட்டான் போலிருக்கு பய புள்ள.  

"டேய் காமெடி சப்ஜெக்ட் எழுத நான் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டாகணும்னு சொன்னேன் நல்ல பேரு வேணும்னால் கஷ்டப்பட்டு தான் ஆகணும். உப்பு தின்னவன் தண்ணி குடிச்சி தானே ஆகணும்னு" தத்துவம் பேசறான். நான் சும்மா இல்லாம நம்ம சந்தானம் மாதிரி கவுன்ட்டர் கொடுத்துட்டேன். "அப்ப சர்க்கரை சாப்பிட்டவன் சர்பத் குடிக்கலாமானு"  இதெல்லாம் நல்லா பேசு. எழுத  வரலைன்னு பொய் மட்டும் சொல்லு" அப்படிங்கிறான்.

‘‘என்னங்க... ஏசிப் போடுங்க, ஏசிப் போடுங்கன்னு ஒரு வாரமா கரடியாக் கத்திட்டிருக்கேன். கொஞ்சமாச்சும் கவனிக்கிறீங்களா?’’ என்றாள். ‘‘அறிவு கெட்டவளே... மனுஷியாக் கத்த வேண்டியது தானேடி முட்டாளே... லூசு...’’ என்று ஆரம்பித்து நான் திட்டத் திட்ட, அவள் முகம் சிறுத்தது.  ‘‘இப்ப எதுக்காக இப்படிக் கன்னாபின்னான்னு திட்டறீங்களாம்?’’ என்றாள் 
மெதுவாக. ‘‘நீதானே ஏசிப்போடுன்னு சொன்ன... அதான் நல்லா ஏசிப் போட்டேன்’’ என்றேன். சப்தமெழத் தலையில் அடித்துக் கொண்டாள். 

இப்படி வார்த்தைல வாலி பால் ஆடற மின்னல் வரிகள் கணேஷ் சார் மாதிரி எழுத முடியுமா ?

பார்த்தசாரதி கோவில் தரிசன க்யூவில் பக்தர்கள் மல்டிப்ளக்ஸில் படம்பார்க்க வந்தவர்களைப்போல மரியாதையாக நின்றிருக்க, புளியோதரை ஸ்டால் மட்டும் ஆதார் அட்டை சிறப்புமுகாம்போல அல்லோலகல்லோலப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. புரட்டாசி சனிக்கிழமையன்று, பெருமாள் கோவிலில் ஆஜர்போட்டு, புளியோதரையை வயிற்றில்போட்டால், வழியில் எங்கும் நிற்காத வாகனத்திலேறி வைகுண்டம் போய்விடலாம் என்று எப்போதோ படித்த ஞாபகம். 

இப்படி வரிகளில் நிஜத்தை நகைச்சுவைல முக்கி எடுத்து  எழுதற சேட்டைக்காரன் சார் மாதிரி தான் எழுத முடியுமா ?


நீ எழுதலை என்றால் நீ எழுத்தாளன் இல்லை னு மீம்ஸ் போட்டு கலாய்ப்பேன்னு சொல்றான். (என்னமோ நான் எழுத ஆரம்பிச்சப்ப ப்ளெக்ஸ் வச்சி வாழ்த்து தெரிவிச்ச மாதிரி )  சரி என் எழுத்தாலே அவன் அவஸ்தை படனும்னு விதி இருக்கு. யாராலே மாற்ற முடியும்னு  எழுத உட்கார்ந்தேன் யோசிச்சதிலே டீ கடைக்காரர் லாபம் பார்த்தது தான் மிச்சம் (டீயா குடிச்சேன் எழுத மூடு வரணும்ல ) சரின்னு ஒரு ஐடியா பண்ணேன் இணையத்துல நகைச்சுவையா எழுதறவங்களை போய் (அவங்க தளத்துல தாங்க) பார்ப்போம் னு முடிவு பண்ணி உட்கார்ந்தேன் 

அடுத்து நண்பர் கோகுலத்தில் சூரியன் வெங்கட் தளத்துக்கு போனேன்  அவர் ஒரு வார்த்தையில் டரியல் ஆகி போனதை  படிச்சேன் இதெல்லாம் டூ மச்.  

கல்லாதது உலகளவு னு ஒரு தளம் போனேன் நண்பர்
கலியபெருமாள் கொஞ்சம் தமிழும் கொஞ்சம் சிரிப்பும் னு ஒரு பதிவு எழுதியிருக்கார் கேள்வியிலே போதை கலந்து

அடுத்து நான் போனது மனதில் உறுதி வேண்டும் தளம்  நண்பர் மணிமாறன்
எழுதிய இந்தியண்டா படிச்சப்ப எழுந்து அவருக்கு ஒரு வணக்கம் வைக்கணும் னு 
தோணுச்சு

அடுத்து கும்மாச்சி யோட தளம். இங்கே சிரிக்க சிந்திக்க 
பதிவை படிச்சேன்.

அடுத்து துளசி கோபால் அவர்களின் துளசி தளம்.  இங்க கொலு பொம்மைக்கு படி வாங்கின கதையை ஜாலியா சொல்லிருக்கார் 

இதெல்லாம் படிச்சதுக்கப்புறம் கொஞ்சம் தெம்பாகி எழுதறதுக்கு பேனா எடுத்துட்டேன். என்னங்க கிளம்பறீங்க. பாவம் நீங்களே கன்பியுஸ் ஆகிட்டீங்க போலிருக்கு. சரி பரவாயில்ல நான் எழுதின ஜோக் ஒன்னு சொல்றேன் கேட்டுட்டு கிளம்புங்க 

"ஏண்டா உன் காதலியை ட்ராப் பண்ணிட்டு வரேன் னு சைக்கிளை எடுத்துட்டு
போனியே ட்ராப் பண்ணிட்டியா"

"அதை ஏண்டா கேட்கிறே சொந்தமா ஒரு பைக் கூட இல்லே உனக்கெல்லாம் எதற்கு

காதலின்னு என் காதலையே ட்ராப் பண்ணிடாடா"

சிரிப்பு வரலைனாலும் தலைப்புல சொன்னதுக்காகவாவது சிரிச்சிடுங்க.

ஆர்.வி.சரவணன் 

வலைச்சரத்தில் ஒரு வாரம் ஆசிரியராக இருந்த போது  எழுதியது இந்த பதிவு.
நன்றி சீனா அய்யா, தமிழ்வாசி பிரகாஷ்